محلق
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مُ حَ لَّ) [ ع. ] (اِمف.)<BR>۱- موی سترده، موی تراشیده.<BR>۲- خرمایی که ثلث آن پخته باشد.<BR>۳- محل پرواز به بالا و دور زدن.<br>
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مُ حَ لَّ) [ ع. ] (اِمف.)<BR>۱- موی سترده، موی تراشیده.<BR>۲- خرمایی که ثلث آن پخته باشد.<BR>۳- محل پرواز به بالا و دور زدن.<br>