محلفین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
محلفین . [ م ُ ح َل ْ ل ِ ] (ع ص، اِ) ج ِ محلف (در حالت نصبی و جری ).
محلفین . [ م ُ ل ِ ف َ ] (اِخ ) نام دو ستاره است . ابوریحان نویسد: و اندر ستارگان سگ بزرگ که جبار است دو ستاره است نام ایشان محلفین و محنثین ؛ ای سوگنددهنده و سوگندشکننده . (التفهیم ص ١٠٥). و رجوع به محلفان شود.