محتقد

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

محتقد. [ م ُت َ ق ِ ] (ع ص ) نعت فاعلی از احتقاد. باران که ایستاده شود. (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).