محتشم کاشانی | دیوان اشعار | مثنویات | شماره ۱۰

ای بلند اختر سپهر وجود وی گران گوهر خزانه جود به خدائی که داشت ارزانی به تو در ملک خود سلیمانی که اگر زین فتاده مور ضعیف برسد عرضه‌ای به سمع شریف آن چنان کن کز استماع نوید نشود ناامید گوش امید