محتشم کاشانی | دیوان اشعار | قطعات | شماره ۶۵ - در مرثیه یکی از اکابر فرماید

پادشه ملک صباحت که بود هم به صفا پادشه وهم به نام گلبن گلزار سیادت که داشت سرو حسد بر قد آن خوش‌خرام ناگهش ایام ز بامی فکند راست چو مهر از فلک نیل‌فام وز پی سال اجلش عقل گفت پادشه حسن فتاده ز بام