محتشم کاشانی | دیوان اشعار | قصاید | قصیده شماره ۸۱ - ایضا فی مدح محمدخان ترکمان گفته شده

دوستان مژده که از موهبت سبحانی می‌رسد رایت منصور محمد خانی رایتی کرد سر علمش گردیده همچو پروانه جانباز مه نورانی رایت رفعتش افکنده لباسی دربر کز گریبان فلک می‌کندش دامانی رایتی صیقلی مهجه نورانی او برده از روی جهان رنگ شب ظلمانی رایتی گرد وی از واسطه فتح و ظفر کار اصناف ملک آیت نصر خوانی رایتی ذیل جلالش گه گرد افشاندن کرده بر مهر جلی شعشعه نورافشانی رایتی رؤیتش افکنده فلک را به گمان زد و خورشید که ثانیش ندارد ثانی رایتی آیت فتح آمده از پا تا سر همچو افراخته تیغ علی عمرانی حبذا صاحب رایت که به همراهی شاه شد مصاحب لقب از غایت صاحب شانی سرو سر خیل قزلباش که بر خاک درش می‌نهد ترک قزل پوش فلک پیشانی خان اعظم که خواقین معظم را نیست پیش فرماندهیش زهره نافرمانی ای امیر فلک اورنگ که بر درگه توست قسمی از پادشهی حاجبی و دربانی شرفه غرفه تحتانی قصرت دارد طعنه بر کنگر این منظره فوقانی کبریای تو محیطی است که پایانش را پا به آن سوی جهات است ز بی‌پایانی قصر جاه تو چنان ساخت که خالی نشود بی‌زوالی که شد این دار فنا را بانی چون سلیمان جلیلی که اگر مور ذلیل یابد از تربیتت بهره کند ثعبانی ضعفا را چو کند تقویتت جان در تن ذره خورشید شود قطره کند عمانی آن که با حفظ تو در حرب گه آید عریان جلد فرسوده کند بر جسدش خفتانی وانکه حفظش نکنی گر بود الماس لباس بر تنش غنچه بی‌خار کند پیکانی در محیط غضبت پیکری لنگر خصم کشتی نیست که آخر نشود طوفانی خون دشمن شده در شیشه تن صاف و به جاست که کند خنجر خون‌خوار تو را مهمانی عید خلقی تو و در عید گه دولت تو خصم افراخته گردن شتر قربانی جمع بی‌امر تو گر عازم کاری باشد نکند ور کند از بیم کند پنهانی باج ده فخر کند گر به مثل گیرد باج بنده هندیت از خسرو ترکستانی در زمان تو اگر یوسف مصری باشد خویش را بهر شرف نام کند کاشانی عیب‌جو یافته ویران دل از این غصه که هیچ نیست در ملک تو نایاب به جز ویرانی بد سگالی که ز ملک تو شکایت دارد هست جغدی که به تنگ است از آبادانی با رعایای تو عیسی ز فلک می‌گوید ای خوش آن گله که موسی کندش چوپانی مرکز دایره عالم از آن مانده به جا که تو پرگار درین دایره می‌گردانی صیت این دولت بر صورت از آن است بلند که تو صاحب خرد این سلسله می‌جنبانی تیغ رانی شده ممنوع که بر رغم زمان تو در اصلاح جهان تیغ زبان میرانی بوعلی گر سخنان حسن افتاده تو را نشنود نام برادر به حسن ترخانی تا به عانت ز خوش آمد بعد و خوش نشوند راه مردان نزند وسوسه شیطانی دولتت راست جمالی که تماشائی آن چشم بر هم نزند تا ابد از حیرانی حسن تدبیر تو نقشیست بدیع‌التصویر که مگر ثانیش اندر قلم آرد مانی قصر قدر تو رواقیست که می‌اندازد سایه بر منظر کیوان ز بلند ایوانی فیض دست تو پس از حاتم طی دانی چیست بعد باران شتائی مطر نیسانی کفه بر کفه نچربید ز میزان قیاس وزن کردند چو خانی تو با خاقانی به طریقی که محمد ز ولی‌الله یافت قوت اندر جسد دین ز قوی پیمانی ای سمی نبی از ملک تو دورست زوال به ولیعهدی مبسوط ولی سلطانی سر بدخواه تو خواهم که ز بازیچه دهر گوی میدان تو سازد فلک چوگانی داورا چند نویسد به ملوک توران شرح ویرانی دل محتشم ایرانی وان زمان هم که شود فایده‌ای حاصل از آن گردد از بد مددیهای فلک نقصانی من یکی بلبلم اندر قفس دهر که چرخ می‌کند بر من از انصاف مدایح خوانی حیف باشد که شوم ضایع و خالی ماند باغ پر دمدمه مدح محمد خانی ای خداوند جهان مالک مملوک نواز که توئی خسرو اقلیم دقایق رانی عمرها داشتم امید که یک بار دگر در صف خاک نشینان خودم بکشانی گاه درد دل من از دل من گوش کنی گاه داد غم من از غم من بستانی پیش ازین گرچه روان بوده را پای روان مشکلی بود قدم بر قدم آسانی مشکلی زان بتر اینست که از ضعف امروز زین مکان نیست مرا نقل مکان امکانی همه مرغان ادلی اجنحه در صحبت خان بوستانی و من تنگ قفس زندانی لیک با این همه دوری به خیال تو مرا صحبتی هست که خواند خردش روحانی سرورا می‌رسدت هیچ به خاطر که کجا شرط کردم که تو چون رخش عزیمت رانی به یساق جدل آغاز خصومت انجام که فلک داشت درین ورطه سرفتانی چون به دولت تو سپاه ظفر آثارت را سر به آن دشت بلا داده روان گردانی من هم از ادعیه در پی بفرستم سپهی که توشان سد بلای سپه خود دانی لله الحمد که آن شرط بجا آمد و داشت به تو فتاح غنی فتح و ظفر ارزانی حال بر تخت حضوری تو جهان داور و من بی‌حضور از غم بیماری و بی‌سامانی تو چنان باش که عالم به وجود تو به پاست لیک نگذار چنین درد مرا طولانی مرهمی بخش از آن پیش که از زخم اجل دل ز جان برکنم از غایت بی‌درمانی بنوازم به طریقی که بر آن رشگ برند روح جنت وطن انوری و خاقانی بیش ازین قوت گفتار ندارم اما دارم امید که از موهبت ربانی تا زمانی که ملک صورت قیامت بدمد تو ز آفات فلک ایمن و سالم مانی وآن زمان نیز نگردی ز بقا بی‌بهره که خدای تو بود باقی و باقی فانی