محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات از رساله جلالیه | شماره ۴۶

اگر خواهی دعای من کنی بر مدعای من بگو بیمار عشق من شود یارب فدای من اگر عمرم نمانده است‌ای پسر بادا بقای تو دگر مانده است بر عمر تو افزاید خدای من به یاران این وصیت می‌کنم کز تیغ جور تو چو گردم کشته دامانت نگیرند از برای من به تیغ بی‌دریغم چون کشد جلاد عشق تو چو گوئی حیف از آن مسکین همین بس خونبهای من به جای کور اگر در دوزخ افتم نبودم باکی که میدانم به خصم من نخواهی داد جای من ز من پیوند مگسل‌ای نهال بوستان دل ز تن تا نگسلد پیوند جان مبتلای من چه آئی بر سر خاکم بگو کز خاک سربر کن وفای من ببین‌ای کشته تیغ جفای من پس آنگه گر دعائی گوئیم این گو که در محشر چو سر از خاک برداری نبینی جز لقای من ازین خوش‌تر چه باشد کز تو چون پرسند کی بی‌غم کجا شد محتشم گوئی که مرد اندر وفای من نمی‌دانم چسان در ره فتادم که رفت از تاب رفتن هم زیادم