محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات از رساله جلالیه | شماره ۱۹

دل می‌شود هر روز خون تا او ز دل بیرون شود امروز هم شد اندکی فردا ندانم چون شود اشکی که می‌دارم نهان از غیرت اندر چشم‌تر که برکشایم یک زمان روی زمین جیحون شود گر من به گردون سر دهم دود تنور صبر را از ریزش اشک ملک صد رخنه در گردون شود خون در دلم رفت آنقدر از راز نازک پرده کش پرده از هم می‌درد گر قطره‌ای افزون شود من خود نمی‌گویم به کس رازی که دارم پاس آن اما اگر گوید کسی در بزم او صد خون شود خواهم نوشتن نامه‌ای اما نمی‌دانم چسان خواهد درید آن گل ز هم گر واقف از مضمون شود شرح جراحتهای غم هرگه نویسد محتشم خون ریزد از مژگان قلم روی زمین گلگون شود