محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۹۶

مدعی که آتش اعراض فروزنده توست مدعای دل او سوختن بنده توست گر کنی پرسش و بی‌جرم بود چون باشد تهمت آلود گنه کاین همه شرمنده توست آن که افکنده به همت دو جهان را ز نظر این گمان می‌کندش کز نظر افکنده توست کم مبادا که طراوت ده باغ طربست گریه بنده که آب چمن خنده توست محتشم کز چمن وصل تواش رانده فلک بنده ریشه امید ز دل کنده توست