محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۷۰

تو را بسوی رقیبان گذار بسیار است ز رهگذار تو بر دل غبار بسیار است تو از صفا گل بی‌خاری‌ای نگار ولی چه سود از این که بگرد تو خار بسیار است مرا به وسعت مشرب چنین به تنگ میار که ملک حسن وسیع است و یار بسیار است ستم مکن که به نخجیر گاه حسن ز تو شکار پیشه‌تر اندر شکار بسیار است به حد خویش کن‌ای دل سخن که چون تو شکار فتاده در ره آن شهسوار بسیار است بناز بار تمنای او بکش که هنوز به زیر بار غمش بردبار بسیار است صبا به لطف برانگیز گردی از ره دوست که دیده‌ها به ره انتظار بسیار است بگو بیا و بگردان عنان ز وادی ناز که در رهت دل امیدوار بسیار است هنوز چون مگس و مور ز آدمی و پری بخوان حسن تو را ریزه‌خوار بسیار است به یک خزان مکن از حسن خویش قطع امید که گلستان تو را نوبهار بسیار است برون منه قدم از راه دلبری که هنوز چو محتشم به رهت خاکسار بسیار است