محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۹

دل خود رای مرا برده گل خودروئی ترک خنجر کش مردم کش آتش خوئی طفل نو سلسله‌ای شوخ تنگ حوصله‌ای شاه دیوانه و شی ماه مشوش موئی سر و کارم به غزالیست کزاغیار مدام می‌کند روکش مردم به یک آدم روئی دیده پرنور شود نرگس نابینا را گر به گلشن رسد از پیرهن او بوئی گوش بر بد سخنم کی منهی امروزای گل خورده بر گوش تو گویا سخن بدگوئی چند سویت نگرم عشوه چشمی بنما عشوه چشم نباشد گره ابروئی عشوه غلب شده بر محتشم آری چکند ناتوانی چنین خصم قوی بازوئی