متهطر

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

متهطر. [ م ُ ت َ هََ طْ طِ ] (ع ص ) چاه خراب و ویران . (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). و رجوع به تهطر شود.