واژه جو

متبهر

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

متبهر. [ م ُ ت َ ب َهَْ هَِ ] (ع ص ) پر. (آنندراج ). پر و آگنده . (ناظم الاطباء). ◄ ابر روشن . (آنندراج ) (ناظم الاطباء). و رجوع به تبهر شود. ◄ دم فروبسته از تعب و ماندگی . (ناظم الاطباء) (از فرهنگ جانسون ).

معنی متبهر | واژه جو