متبغی

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

متبغی . [ م ُ ت َ ب َغ ْ غی ] (ع ص ) جوینده . (آنندراج ). جوینده ٔ هرچیز گم کرده . (ناظم الاطباء). و رجوع به تبغی شود.