متبرکه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متبرکه . [ م ُ ت َ ب َرْ رِ ک َ / ک ِ ] (ع ص ) مأخوذ از تازی، مقدس . (ناظم الاطباء). از «متبرکة» عربی . ج، متبرکات . مقدس . محترم : به روضه ٔ متبرکه ٔ شاه چراغ رفته . (مجمل التواریخ گلستانه ). - اماکن متبرکه ؛ جاهای مقدس مانند خانه ٔ خدا و مقابر انبیاء و اولیاء. (ناظم الاطباء). - ایام متبرکه ؛ روزهای میمون و خجسته مانند روز تولد پیغامبر و امامان و روز مبعث .