متبختر

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

متبختر. [ م ُ ت َ ب َ ت ِ ] (ع ص ) خرامنده به ناز. (ناظم الاطباء). کسی که از روی ناز و تکبر و تفرعن می خرامد. (ناظم الاطباء). و رجوع به تبختر شود.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط