مبکار
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مبکار. [ م ِ ] (ع ص ) خرمابن زودرس . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). خرمای بگاه رس . ج، مباکیر. (مهذب الاسماء). ◄ ارض مبکار؛ زمین زودرویاننده ٔ گیاه . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ج، مباکیر. (از اقرب الموارد).