مبعوج

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

مبعوج .[ م َ ] (ع ص ) شکم کفانیده . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از محیطالمحیط) (از اقرب الموارد).