مان

[ په. ]<BR>۱- (اِ.) اسباب و اثاثیه خانه.<BR>۲- مثل و مانند.<BR>۳- خانه.<BR>۴- (پس.) به صورت پسوند در کلمات مرکب آید و به معنی محل، جا و خانه: دودمان.<BR>۵- در بعضی کلمات به معنی «منش» و «اندیشه» آید: شادمان، قهرمان.<BR>۶- از ریشه فعل اسم معنی (اسم مصدر) می‌سازد: زایمان، سازمان.<BR>۷- از مصدر مرخم اسم ذات می‌سازد: ساختمان.<BR>۸- در ضمیر شخصی متصل اول شخص جمع: الف - در حالت اضافی (ملکی): کتابمان. ب - در حالت مفعولی: گفتمان (به ما گفت).<br>