لقیط
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(لَ) [ ع. ] (ص.)<BR>۱- از زمین برگرفته.<BR>۲- بچة افکنده که بردارند، کودک سر راهی.<BR>۳- انسان گم شدهای که متکفلی ندارد و خود نیز نمیتواند مستقلاً زیست کند. ملتقط موظف است حفاظت و تربیت لقیط را عهده دار شود.<BR>۴- حرامزاده.<br>