لابیدن

(~.) (مص ل.) خودستایی کردن، لاف و گزاف گفتن.<br>

(~.) (مص ل.) خودستایی کردن، لاف و گزاف گفتن.

(دَ) (مص ل.) لابه کردن، زاری کردن.

لابیدن . [ دَ ] (مص ) لابه کردن : بدار دنیا چون برفروخت آتش ظلم سکار آن بجهنم همی خورد چو ظلیم چو خون و ریم بپالوده خیره از مردم به دوزخ اندرلابد که خون دهندش و ریم . سوزنی . ◄ لافیدن، سخنان زیاده از حد گفتن . خودستائی کردن . ◄ پرگوئی . هرزه گوئی . (برهان ). رجوع به لائیدن و لاییدن شود.