قنیت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قنیت . [ ق َ ] (ع ص ) امراءة قنیت ؛ زن کم خوراک . (منتهی الارب ) (آنندراج ). قلیلة الطعم . (اقرب الموارد). ◄ سقاء قنیت ؛ مشک بسیارآبگیر و روان کننده .(منتهی الارب ) (آنندراج ). در اقرب الموارد سقاء قنیت به کسر قاف و تشدید نون و بمعنی مِسّیک آمده است .