قلعه بهادری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قلعه بهادری . [ ق َ ع َ ب َ دُ ] (اِخ ) نام تیره ای از طایفه ٔ اسیری قلخانی گوران است که تابستان در کوه سیاهانه به تعلیف احشام و زراعت دیم مشغول هستند و زمستان به گرمسیر ذهاب میروند و جمعیت آنان به حدود ٣٥ تن بالغ میشود. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٥).