قفا خوردن

قفا خوردن . [ ق َ خوَرْ / خُرْ دَ ] (مص مرکب ) پی گردنی خوردن . پس گردنی خوردن . ضرب دیدن . آسیب دیدن : گدائی که از پادشه خواست دخت قفا خورد و سودای بیهوده پخت . سعدی . از آن تیره دل مردصافی درون قفا خورد و سر برنکرد از سکون . سعدی . دگر هرکه بربط گرفتی به کف قفا خوردی از دست مردم چو دف . سعدی . به خردی بخورد از بزرگان قفا خدا دادش اندر بزرگی صفا. سعدی . قفا خورند و ملامت کشند و خوش باشند شب فراق به امّید بامدادوصال . سعدی .