قضا کردن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قضا کردن . [ ق َ ک َ دَ ] (مص مرکب )به جا آوردن عبادت را در غیر بر موقع آن . در برابر ادا کردن : گفت نماز را نیز قضا کن که چیزی نبوده که به کار آید. (گلستان ). رجوع به قضا شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قضا کردن . [ ق َ ک َ دَ ] (مص مرکب )به جا آوردن عبادت را در غیر بر موقع آن . در برابر ادا کردن : گفت نماز را نیز قضا کن که چیزی نبوده که به کار آید. (گلستان ). رجوع به قضا شود.