قراقری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قراقری . [ ق ُ ق ِ] (اِخ ) زمین فراخی است به دهناء. (منتهی الأرب ).
قراقری . [ ق ُ ق ِ ری ی ] (اِخ ) موضعی است به سماوة. (منتهی الأرب ).
قراقری . [ ق ُ ق ِ ] (اِخ ) موضعی است میان کوفه و واسط. (منتهی الأرب ) (از معجم البلدان ).