قرافة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قرافة. [ ق ُ ف َ ] (ع اِ) پوست درخت . (منتهی الأرب ) (ناظم الاطباء). لحاءالشجر. (اقرب الموارد).
قرافة. [ ق َ ف َ ] (اِخ ) موضعی است به اسکندریه که داستانهای شگفت انگیزی بدان منسوب است . (از معجم البلدان ).
قرافة. [ ق َ ف َ ] (اِخ ) نام شهری است . (ناظم الاطباء).