قراجه ساقی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قراجه ساقی . [ ق َ ج ِ ] (اِخ ) یکی از امیران اتابکان دربار سلجوقشاه است که سلطان سنجر حکومت بلاد فارس را به وی و سلجوقشاه تفویض کرد ولی سرانجام بدست سلطان سنجر به قتل رسید. رجوع به اخبارالدولة السلجوقیه چ لاهور ص ٩٠، ١٠٠، ١٠١، ١٠٥، ١١١ و ١١٢ شود. جنگ دینور در سنه ٔ ٥٢٦ هَ . ق . میان سنجر و مسعود واقع شد. اتابک قراجه ساقی صاحب فارس همراه مسعود بود و در این جنگ اسیر و کشته شد. رجوع به زبدةالنصرة ص ١٥٨ به بعد و پاورقی تتمه ٔ صوان الحکمة چ لاهور ص ١٤٢ شود.