قاشوره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قاشوره . [ رَ ] (ع ص، اِ) تأنیث قاشور. خشکسالی که زیان رساند و رندد و پوست برد هر چیزی را. (منتهی الارب ). ◄ بدفال . ◄ نامبارک . ◄ اسب که در میدان از پس همه ٔ اسبان آید. (آنندراج ). رجوع به قاشور شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قاشوره . [ رَ ] (ع ص، اِ) تأنیث قاشور. خشکسالی که زیان رساند و رندد و پوست برد هر چیزی را. (منتهی الارب ). ◄ بدفال . ◄ نامبارک . ◄ اسب که در میدان از پس همه ٔ اسبان آید. (آنندراج ). رجوع به قاشور شود.