قارون
/vâže/
لغتنامه دهخدا
[ معر. ]<BR>۱- (اِ.) طبق روایات، یکی از افراد بنی اسراییل (بعضی او را پسرعم حضرت موسی میدانند). وی جاه طلب و بخیل و حسود بود و همواره کار بنی اسراییل را آشفته و بی سامان میکرد. وی دارای ثروتی فراوان بود.<BR>۲- (ص.) (کن.) کسی که دارای مال فراوان باشد.<br>