فوفل
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(فِ یا فَ) (اِ.) درختی است از تیرة نخلها که در مناطق گرم آسیا (هندوستان و جزایر سند و جاوه) میروید. درختی است نسبتاً بلند و برگهایش شانهای هستند که در انتهای تنة برافراشته این درخت مانند تاجی قرار دارند. چوب این درخت را در نجاریهای ظریف به کار میبرند و از پوست آن الیاف قابل نساجی به دست میآورند و جوانة انتهایی تنة آن را به نام کلم فوفل - چون مانند پنیر نرم است - به مصرف تغذیه میرسانند.<br>