فلوس
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(فُ) [ ع. ] (اِ.) درختی است به ارتفاع ۱۰ تا ۱۵ متر از تیرة سبزی آساها که به حالت وحشی میروید. برگهایش بزرگ شامل ۸ تا ۱۶ برگچة سبز روشن است. گل آذینش خوشهای و گلهایش زرد شفاف و میوه اش نیام و دراز است. قسمت مورد استفادة این گیاه مغز میوة ناشکوفای آن است. دانة فلوس سخت و شفاف و به رنگ بلوطی است. مغز آن طعمی شیرین ولی ناپسند دارد و تنها قسمت مورد استفادة میوهاست.<br>