فشافاش
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(فَ) (اِ.) نک فشافش.<br>
فرهنگ فارسی معین
(فَ) (اِ.) نک فشافش.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فشافاش . [ ف َ ] (اِ صوت ) آواز تیر که پیاپی اندازند. (فرهنگ فارسی معین ). فشافش : برآمد ز ناورد برنا و پیر چکاچاک خنجر، فشافاش تیر. هاتفی . رجوع به فشافش، فش و فش فش شود.