فتنه

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(فِ تْ نِ) [ ع. فتنة ] ۱- (مص ل.) اختلاف رأی و نظر داشتن. ۲- گناه ورزی. ۳- (اِ.) آشوب. ۴- عذاب، رنج. ۵- گناه. ۶- ستیزه، خلاف. ۷- شگفتی. ۸- (اِمص.) دیوانگی.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

آشوب، بلوا، جنجال، شورش، غائله، هنگامه جنگ، ستیز آفت، بلا