فتن

(فِ تَ) [ ع. ] (اِ.) جِ فتنه.<br>

(فِ تَ) [ ع. ] (اِ.) جِ فتنه.

فتن . [ ف َ ت َ ] (اِ) شکل و شمایل . (برهان ).

فتن . [ ف َ ] (ع مص ) آزمودن چیزی را. (منتهی الارب ). ◄ به شگفت آوردن کسی را. ◄ در فتنه افکندن کسی را. ◄ در فتنه افتادن کسی . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ در آتش سوختن . (منتهی الارب ). سوختن . (ترجمان علامه ٔ جرجانی ) (اقرب الموارد). ◄ در رنج افکندن . (ترجمان علامه جرجانی ). ◄ (اِ) حال . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ گونه . (منتهی الارب ). گویند: العیش فتنان ؛ یعنی زندگی بر دو گونه است : تلخ و شیرین . (اقرب الموارد).

فتن . [ ف ِ ت َ ] (ع اِ) ج ِ فتنه : اوستاد اوستادان زمانه عنصری عنصرش بی عیب و دل بی غش ّ و جانش بی فتن . منوچهری . نشنیده ام اندر ختن بر صورتی چندین فتن هرگز نباشد درچمن سروی بدین خوش منظری . سعدی . رجوع به فتنه شود.