فاجه
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(ج) (اِ.) فاژ، فاژه ؛ خمیازه، دهان دره.<br>
فرهنگ فارسی معین
(ج) (اِ.) فاژ، فاژه ؛ خمیازه، دهان دره.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فاجه . [ ج َ / ج ِ ] (اِ) دهان دره . بیرون شدن بخارات است از راه دهن . ابونصر نصیرای بدخشانی گوید : ساقی ز شیشه ریز به ساغر شراب ناب خصم نشاط فاجه و خمیازه شد مرا. (آنندراج ).