فاتحه
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(تِ حِ یا حَ) [ ع. فاتحة ]<BR>۱- (اِفا.) مؤنث فاتح.<BR>۲- (اِ.) آغاز کار، اول چیزی.<BR>۳- دعای خیر برای مرده. ؛~ی چیزی را خواندن (کن .) الف - دیگر امید بازیافتن چیزی را نداشتن. ب - مصرف کردن و به اتمام رساندن. ؛~ نخواندن برای کسی یا چیزی (کن.) اهمیت ندادن به کسی یا چیزی.<br>