غوغاشکن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غوغاشکن .[ غ َ / غُو ش ِ ک َ ] (نف مرکب ) آنکه فتنه و غوغا را بشکند. شکننده ٔ غوغا. رجوع به غوغا شود : شه غوغائی غوغاشکن کز حکم تیر او بنات النعش بر گردون چه پروین بشکند غوغا. سوزنی (از جهانگیری ) (آنندراج ).