غوطه

(طِ) [ ع. ] (اِ.) فرو رفتن در آب.<br>

(غَ وْ طَ) [ ع. ] (اِ.) زمین پست و هموار.

(طِ) [ ع. ] (اِ.) فرو رفتن در آب.

غوطه . [ طَ/ طِ ] (از ع، اِ) فروشدن به آب . فرورفتگی در آب و غرق شدگی . فرورفتگی سر در آب . غوطه به واو معروف است نه به واو مجهول، زیرا در عربی به واو مجهول نمی آرند. (غیاث اللغات ). سر به آب فروبردن، و فارسیان به واو مجهول خوانند؛ و با لفظ زدن و نمودن و خوردن و دادن و فروبردن استعمال شود. و بعضی قید «تا کمر» و «تاگردن » و «تا قدم » نیز کرده اند. (آنندراج ). در فرهنگ اسدی و برهان قاطع غوته به تاء نقطه دار بمعنی غوطه خوردن و سر به آب فروبردن و فرورفتن در آب آمده است و همچنین صاحب برهان قاطع غوت را نیز به همین معنی آورده است، و غوطه را معرب غوته میداند، از این رو شاید غوطه ٔ عربی مأخوذ از غوت یا غوته ٔ فارسی باشد. ترکیب ها: - غوطه خوار . غوطه خور. غوطه خوردن . غوطه دادن . غوطه زدن . غوطه فروبردن . غوطه گاه . غوطه نمودن . غوطه ور شدن . رجوع به هر یک از این ماده ها شود.

غرق، غرقه فرورفتن