غمزه زن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غمزه زن . [ غ َ زَ / زِ زَ ] (نف مرکب ) کرشمه نما و شوخ چشم . (ناظم الاطباء). آنکه غمزه زند. غمزه زننده . غمزه کننده . رجوع به غمزه شود : زین پس وشاقان چمن نوخط شوند و غمزه زن طوق خط و چاه ذقن پرمشک سارا داشته . خاقانی . شب مهتاب چون شب تاری قصد خورشید غمزه زن کردی . خاقانی . پیش که غمزه زن شود چشم ستاره ٔ سحر بر صدف فلک رسان خنده ٔ جام گوهری . خاقانی .