غلتک
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(غَ تَ) (اِ.)<BR>۱- سنگی استوانهای شکل که روی بامهای کاهگلی میغلتانند تا کاهگل سفت و محکم شود، بام غلتان.<BR>۲- وسیلهای برای تسطیح جاده و هموار ساختن آسفالت تازه خیابانها.<BR>۳- چوبی گرد و میان سوراخ که آن را پایة ارابه کنند. ؛روی ~ افتادن کنایه از: پیشرفت کار سریع تر و آسان تر شدن.<br>