غصه خور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غصه خور. [ غ ُص ْ ص َ / ص ِ خوَرْ / خُرْ ] (نف مرکب ) غم خورنده . اندوهگین : ناامیدان غصه خور مائیم عبرت کار یکدگر مائیم . خاقانی . از دم روزه دهن شسته به هفت آب و زمی هفت تسکین دل غصه خور آمیخته اند. خاقانی .