غبج

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

غبج . [ غ َ ] (ع مص ) فروخوردن آب را. (منتهی الارب ) (آنندراج ). غبج الماء؛ جرعه جرعاً متدارکاً. (المنجد).