غائِبَة

مِنْ غآئِبَة فِی السَّمآءِ «غائِبَة» از مادّه «غَیْب» جنبه وصفى دارد و به عقیده گروهى، «تاء» در آن براى تأنیث نیست، بلکه براى مبالغه است; و اشاره به اشیایى است که فوق العاده مستور و پنهان مى باشند. ولى این احتمال نیز وجود دارد که: «تاء» آن براى تأنیث باشد و موصوف آن، «اشیاء» یا «خصلت» و مانند آن محذوف گردیده است. بعضى گفته اند: «سُمِّى الشىء الذى یغیب و یخفى غائبة و خافیة فکانت التاء فیهما بمنزلتها... فى انّها اسماء غیر صفات» (اعراب القرآن، جلد 7، صفحه 250).(1)