عیش محل

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

عیش محل . [ ع َ / ع ِ م َ ح َل ل / ح َ ] (اِ مرکب ) عیشگاه . (آنندراج ). عشرت کده . عیش گاه، و اطاقی که محل عیش و عشرت بود. (ناظم الاطباء).