عیب کوش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عیب کوش . [ ع َ /ع ِ ] (نف مرکب ) به عیب کوشنده . آنکه در راه عیب کوشد. کوشنده بر معایب . مبرم بر خطا و نقص : هرکه سخن نشنود از عیب پوش خود شود اندر حق خود عیب کوش . امیرخسرو دهلوی . بر من رسواشده ٔ عیب کوش عیب تو پوشی که توئی عیب پوش . میرخسرو (از آنندراج ).