عیاره

عیاره . [ ع َی ْ یا رَ / رِ ] (از ع، ص ) مؤنث عیار. زن فریبنده و حیله باز. (ناظم الاطباء). رجوع به عیار شود : آتش عیاره ای آب عیارم ببرد سیم بناگوش او سکه ٔ کارم ببرد. خاقانی . عیاره ٔ آفاق است این یار که من دارم بازیچه ٔ ایام است این کار که من دارم . خاقانی . ای یار شگرف در همه کار عیاره و عاشق تو عیار. نظامی .