علفه
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(عَ لَ فَ یا فِ) [ ع. علفة ] (اِ.)<BR>۱- آن چه که ستور آن را بخورد، گیاه.<BR>۲- آن چه پادشاهان برای پذیرایی سفرا و لوازم نگاه - داشت ایشان و ملازمان و اتباع و دواب ایشان به مصرف رسانند.<BR>۳- مالیاتی که برای تهیة خوراک عمال حکومت وصول میشد (تیموریان و صفویان).<br>