عظت
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(عِ ظَ) [ ع. عظة ]<BR>۱- (مص م.) نصیحت کردن.<BR>۲- (اِ.) نصیحت.<br>
فرهنگ فارسی معین
(عِ ظَ) [ ع. عظه ] ۱- (مص م.) نصیحت کردن. ۲- (اِ.) نصیحت.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عظت . [ ع ِ ظَ ] (ع اِمص، اِ) عظة. نصیحت . پند. اندرز : چنانک دیگر متعدیان ناحفاظ را عبرت و عظت باشد. (سندبادنامه ص ٧٧). رجوع به عظة و عظات شود.