عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۲۶۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اهل معنی دوش بر دوش عقولم دیدهاند چون دعای خویش بر عرش قبولم دیدهاند آشناییشان به من واپستر از بیگانگیست بس که ارباب حقیقت بوالفضولم دیدهاند غم هلاکم کرد و کس غمگین نمیداند مرا بس که در ایام آسایش ملولم دیدهاند دشمنان، عرفی، ز بس غمگین تراند از دوستان تا تمناهای نومید از حصولم دیدهاند